Dr. Rath Health Foundation

Dr. Rath Health Foundation

Social Media

De basis van cellulaire geneeskunde

Miljoenen Europeanen lijden aan een diabetische stoornis in de stofwisseling. Hartinfarcten, beroertes en andere doorbloedingsstoornissen behoren tot de gevreesde gevolgen van diabetes. Er worden twee types diabetes onderscheiden: de aangeboren vorm (type I) en de later optredende vorm (type II): dat laatste type treedt meestal op volwassen leeftijd op. Diabetes van type I wordt meestal veroorzaakt door een aangeboren defect dat leidt tot onvoldoende productie van insuline in de cellen van de alvleesklier. Daarentegen is tot nu toe nog grotendeels onbekend wat de diabetische stofwisseling bij volwassenen veroorzaakt. Deze aandoening komt wereldwijd dan ook steeds vaker voor.

De conventionele geneeskunde richt zich vooral op het behandelen van de symptomen van diabetes door middel van het verlagen van de bloedsuikerspiegel. Maar ook bij patiënten met een bloedsuikerspiegel die onder controle wordt gehouden, komen cardiovasculaire aandoeningen veelvuldig voor. Het verlagen van de bloedsuikerspiegel is noodzakelijk voor het behandelen van diabetes, maar het is duidelijk niet genoeg. Zonder inzicht in de oorzaken is een effectieve preventie of behandeling van diabetes onmogelijk.

De moderne cellulaire geneeskunde speelt een belangrijke rol in het onderzoek naar de oorzaken, preventie en ondersteunende behandeling van diabetes bij volwassenen. Een diabetische stofwisseling wordt naar mijn mening vaak veroorzaakt door een chronisch tekort aan vitaminen en andere celfactoren in miljoenen cellen van de alvleesklier, het orgaan dat insuline produceert. Dit tekort staat in verband met een chronisch gebrek aan voedingsstoffen in de vaatwanden en andere organen. Bij een aangeboren stoornis in de stofwisseling kan een chronisch tekort aan vitaminen en bepaalde celfactoren leiden tot een diabetische stofwisselingsontsporing en de ziekte diabetes.

Achtergrondinformatie

Diabetes is een erg verraderlijke stofwisselingsziekte. Cardiovasculaire complicaties, veroorzaakt door een vernauwing of het verstopt raken van de bloedvaten, kunnen bij diabetes overal in het vaatstelsel voorkomen. De volgende ernstige complicaties komen bijzonder vaak voor:

De verwisseling van vitamine C- en suikermoleculen is de oorzaak van de diabetische cardiovasculaire aandoeningen. De sleutel voor het inzicht in de diabetische vaatcomplicaties ligt in het evenwicht van de moleculen. Suikermoleculen en vitamine C-moleculen lijken qua structuur erg veel op elkaar. Bij diabetespatiënten leidt dit tot een verwisseling in de stofwisseling.

Het klinische bewijs: Vitamine C verlaagt de bloedsuikerspiegel en de insulinebehoefte

Klinische onderzoeken tonen aan dat vitamine C bij diabetici niet alleen bijdraagt tot de preventie van cardiovasculaire complicaties, maar dat het ook helpt om de diabetische stofwisseling, die hiervan de oorzaak is, te corrigeren.

Professor Pfleger en zijn collega’s van de Universiteit van Wenen hebben in een belangrijk klinisch onderzoek kunnen bewijzen, dat met een voedingssuppletie van dagelijks 300 tot 500 mg vitamine C de glucosebalans van diabetici duidelijk werd verbeterd. De bloedsuikerspiegel daalde gemiddeld met ongeveer 30 procent en de dagelijkse insulinebehoefte kon met ongeveer 27 procent worden verminderd. De uitscheiding van suiker in de urine, een belangrijk kenmerk bij de diagnose van suikerziekte, was nog nauwelijks waar te nemen.

Hoe meer vitamine C, hoe kleiner de insuline-behoefte

Diabetici kunnen hun insulinebehoefte aanzienlijk verlagen door de dagelijkse inname van vitamine C te verhogen. Dat is de conclusie van een onderzoek dat werd uitgevoerd aan de Stanford University in Palo Alto, Californië. De leider van het onderzoek, dr. Dice, was zelf diabetespatiënt en injecteerde zichzelf dagelijks met 32 eenheden insuline. Dr. Dice verhoogde de dagelijkse vitamine C gram voor gram in drie weken tijd, tot een dagelijkse dosis van elf gram. Om de opname in het lichaam te verbeteren, werd deze dosis vitamine C in kleine hoeveelheden verdeeld over de gehele dag ingenomen. Toen de dagelijkse dosis van elf gram vitamine C was bereikt, was de dagelijkse insulinebehoefte gedaald van 32 eenheden tot vijf eenheden. Elke extra gram vitamine C betekende in dit onderzoek 2,5 eenheden insuline minder.